Kompozycja zawieszki jest gęsta i ceremonialna. Centralny, czerwony element został osadzony w wypukłym medalionie, a wokół niego pojawiają się drobne zdobienia, otwory i małe kolorowe oczka. Całość nie jest delikatną zawieszką do przypadkowego łańcuszka, tylko mocnym fragmentem dawnej biżuterii Kuchi.

Dolna część została wykończona licznymi ruchomymi zawieszkami w kształcie liści i sercowatych blaszek. To one nadają przedmiotowi typowy afgański rytm: ozdoba pracuje przy ruchu, lekko pobrzękuje i wygląda jak element stroju nomadycznego, a nie współczesna dekoracja stylizowana na etno.

Mosiądz ma stary, przygaszony odcień z widoczną patyną, ciemniejszymi miejscami i śladami użytkowania. Takie przetarcia są częścią charakteru przedmiotu. W biżuterii Kuchi właśnie nierówności, przebarwienia i surowość metalu budują autentyczność.

Kolorowe szkło daje mocny kontrast do postarzanego metalu. Czerwień w centrum przyciąga wzrok, zielone oczko na górze zamyka pionową oś kompozycji, a drobne turkusowe akcenty dodają całości orientalnego światła. Nie wygląda to grzecznie ani katalogowo — i bardzo dobrze, bo taka biżuteria ma mieć temperament.

Zawieszkę można nosić na rzemieniu, grubszym łańcuszku albo wykorzystać jako element większej kompozycji handmade, stroju tribal, boho lub orientalnego. Najlepiej zagra jako pojedynczy, mocny detal przy prostych tkaninach, czerni, lnie, wełnie albo naturalnych kolorach.