Centralna część została osadzona w ząbkowanej oprawie, która nadaje całości surowy, rękodzielniczy rytm. Turkusowo-niebieski element z ciemnymi punktami mocno przyciąga wzrok i kontrastuje z przygaszonym, spatynowanym metalem.

Dolna część wisiora opada kaskadą łańcuszków, drobnych blaszek i większych zawieszek przypominających liście lub łezki. Takie ruchome elementy są typowe dla biżuterii Kuchi — ozdoba nie jest statyczna, tylko pracuje przy noszeniu, lekko pobrzękuje i daje efekt dawnej biżuterii nomadycznej.

Widoczne przetarcia, nierówności, patyna i ślady wieku budują autentyczny charakter przedmiotu. Właśnie ta niedoskonałość jest tutaj największą zaletą, bo wisior wygląda jak stara ozdoba z Afganistanu, a nie nowy dodatek stylizowany na etno.

Motyw świetnie pasuje do stylizacji boho, tribal i orientalnych. Można nosić go na prostym rzemieniu, grubszym łańcuchu albo potraktować jako kolekcjonerski element dawnej biżuterii Kuchi. Najlepiej zagra tam, gdzie ma być głównym, mocnym akcentem.

Zabytkowy charakter, intensywne oczko i bogata dolna kaskada sprawiają, że wisior ma bardzo dekoracyjny, afgański klimat. To wybór dla osób, które wolą biżuterię z historią, patyną i wyrazistą plemienną formą zamiast gładkich, przewidywalnych ozdób.